Υπογείωση

Η Υπογείωση είναι το τρίτο μου βιβλίο.

Το “μπορντό” βιβλίο εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2012 (εκδ. Γαβριηλίδης).

Μια γυναίκα μόνη. Μια γυναίκα που δεν της έχει απομείνει τίποτε άλλο από το να ψελλίζει τη ζωή της. Τη συντροφεύει πότε-πότε ένα σκυλί, τη συντροφεύουν όμως και οι αναμνήσεις από τις εμπειρίες της, από τις λογικές και παράλογες επιτυχίες και αποτυχίες της. Η παρατεταμένη κραυγή μιας γυναίκας σε κατάσταση «υπογείωσης». Ή μήπως μέσω αυτής ακούγεται και η κραυγή μιας ολόκληρης χώρας σε ομοίως τραγική κατάσταση;

«Αυτό μ’ ενοχλούσε συνέχεια με τους άντρες. Ήθελα να τους χτυπήσω και δεν μπορούσα. Με μια λαβή με ακινητοποιούσαν και μετά με κορόιδευαν, απ’ το σχολείο ακόμα. Αδικία, μεγάλη αδικία! Μπορούσα μόνο να τους σπρώχνω. Έτσι τους ταπείνωνα, αυτός ήταν ο τρόπος μου. Στο διάολο! Και τους έσπρωχνα. Αλλά αυτουνού που μου το ΄λεγε πιο συχνά μακάρι να του ΄ριχνα καμιά στ’ αρχίδια, του καριόλη! Ήταν ωραίος, μελαχρινός με χοντρά κοκάλινα γυαλιά, φτυστός ο πατέρας μου. Σαν να ΄ριξε μια φτυσιά και να βγήκε. Πώς να γλιτώσω; Ψηλός κι αδύνατος με φαρδιές πλάτες. Πλατωνιστής μαλάκας. Μου την έπεφτε μετά τις συναντήσεις με τους καθηγητές, τους υπεύθυνους για το διδακτορικό μας, αυτούς που επιτηρούσαν την πρόοδό μας! Κάναμε πολλές συναντήσεις για τη Λογική. Και συζητήσεις για τη Λογική. Είχαμε άρθρα και βιβλία για τη Λογική. Και το παράλογο έχει λογική, τους είπα μια μέρα. Τους τρέλανα κανονικά! Μα το παράλογο δεν μπορεί να έχει λογική, μου ΄παν. Το παράλογο είναι παράλογο, έτσι μου ΄παν. Και η λογική είναι λογική, τούς έλεγα με τη σειρά μου και συνέχιζα ακάθεκτη. Και το παράλογο έχει λογική, τη δική του λογική, μια λογική που η κλασική λογική τη βρίσκει παράλογη, που η δική σας λογική τη βρίσκει παράλογη. Να ασχολείται η λογική σας με τη δική της λογική και το παράλογο με τη δική του! Και να βγάζετε τα παπούτσια της λογικής προτού μπαίνετε στο σαλόνι του παραλόγου! Τέτοια τους έλεγα! Μα εκείνοι γελούσαν και με κορόιδευαν. Να γίνεις ποιήτρια, μου ‘λεγαν, τι κάθεσαι και κάνεις διδακτορικό στη Λογική ή στο Παράλογο ή όπου διάολο κάνεις; Μα εμένα δεν μ’ ενδιαφέρει η ποίηση, τους έλεγα, εμένα μ’ ενδιαφέρει το παράλογο. Ψάχνω έναν τρόπο να προσδιορίσω αυτό που εσείς ονομάζετε παράλογο, χωρίς να το υποτιμώ. Αυτό ψάχνω, τους έλεγα, γι’ αυτό βρίσκομαι εδώ, σ’ αυτό το κωλοΐδρυμα. Βρίσκομαι εδώ για να γράψω την Κριτική του Καθαρού Παραλόγου.»

Κριτική του Γιώργου Τζήμα.

Κριτική της Ματίνας Μόσχοβη.

Κριτική του Θωμά Τσαλαπάτη.

Κριτική της Δώρας Κασκάλη.

Κριτική του Δημήτρη Αθηνάκη.

Κριτική της Τζούλιας Γκανάσου.


Αρέσει σε %d bloggers: