Πεζογραφία

Σάμιουελ Μπέκετ

«Μία στις χίλιες»

Ο χειρουργός Μπορ εγχείρισε με απόλυτη επιτυχία ένα αγόρι ονόματι Μπρέι, που του είχαν φέρει επειδή έπασχε από φυματιώδη λεμφαδενίτιδα στον λαιμό, έκτοτε όμως το αγόρι έδειχνε μιαν ακατανόητη τάση κατάπτωσης, και πράγματι άρχιζε να καταπέφτει. Ο χειρουργός Μπορ ανασήκωσε δίχως πικρία τους ώμους του και κάλεσε τον δόκτορα Νάι, έναν νεαρό μα εξαιρετικά λαμπρό γιατρό.

[Διαβάστε τη συνέχεια…]

Όσκαρ Ουάιλντ, Τέσσερα πεζοποιήματα

«Ο καλλιτέχνης»

Ένα βράδυ ήρθε στην ψυχή του η επιθυμία να πλάσει μια εικόνα της ηδονής που διαρκεί για μια στιγμή. Και βγήκε έξω στον κόσμο αναζητώντας ορείχαλκο. Γιατί μόνο σε ορείχαλκο μπορούσε να σκεφτεί.

Όλος όμως ο ορείχαλκος του κόσμου είχε χαθεί, και πουθενά στον κόσμο δεν βρισκόταν ορείχαλκος, εκτός από τον ορείχαλκο της εικόνας της θλίψης που διαρκεί για πάντα.

[Διαβάστε τη συνέχεια…]

Χέρμπερτ Τζορτζ Ουέλς

«Ο άνδρας με τη μύτη»

«Η μύτη μου υπήρξε η κατάρα της ζωής μου».

Ο άλλος άνδρας ξαφνιάστηκε.

Δεν είχαν ξαναμιλήσει. Κάθονταν στις δύο άκρες ενός πάγκου πάνω στη βραχώδη κορυφή του λόφου Πρίμροουζ με θέα στο πάρκο Ρίτζεντς. Ήταν νύχτα. Από κάτω, τα μονοπάτια της πλαγιάς ήταν διάστικτα με κίτρινα φώτα· η οδός Άλμπερτ ήταν μια αχνοπράσινη, αμυδρά φωτισμένη γραμμή – οι λυχνίες έφεγγαν ανάμεσα στα δέντρα· πιο πέρα, το πάρκο απλωνόταν μαύρο και μυστηριώδες, και ακόμα μακρύτερα, η κίτρινη ομίχλη χαμηλά και η χάλκινη απόχρωση του ουρανού πιο ψηλά σηματοδοτούσαν τις λεωφόρους του Μάρλιμπον. Τα κοντινότερα σπίτια στην οδό Άλμπερτ διαγράφονταν μεγάλα και μαύρα, ενώ φωτισμένα παράθυρα διαπερνούσαν ακανόνιστα τη σκοτεινιά τους. Στον ουρανό, ξαστεριά.

[Διαβάστε τη συνέχεια…]


Αρέσει σε %d bloggers: