Δοκίμια

Virginia Woolf

«Ο πάτρονας και ο κρόκος»

Οι νέοι και οι νέες που αρχίζουν να γράφουν λαμβάνουν γενικά την εύλογη μα άκρως ανέφικτη συμβουλή, ό,τι γράφουν να το γράφουν όσο συντομότερα γίνεται, όσο σαφέστερα γίνεται, χωρίς να έχουν κατά νου τίποτε άλλο πέρα από το να λένε ακριβώς ό,τι έχουν κατά νου. Κανείς δεν προσθέτει σε αυτές τις περιπτώσεις το μόνο χρήσιμο πράγμα: «Κανόνισε να διαλέξεις έξυπνα τον πάτρονά σου», αν και αυτή είναι η ουσία όλου του ζητήματος. Διότι ένα βιβλίο γράφεται πάντα για κάποιον που θα το διαβάσει, και αφού ο πάτρονας δεν είναι απλώς ο ταμίας, αλλά και κατά έναν πολύ λεπταίσθητο και πονηρό τρόπο ο υποκινητής και ο εμπνευστής αυτών που γράφονται, έχει τεράστια σημασία να είναι ο κατάλληλος άνθρωπος.

[Διαβάστε τη συνέχεια…]

George Steiner

«Της νύξης και της αναστολής: για τον Σάμιουελ Μπέκετ»

Ορισμένες φορές στη λογοτεχνία, ένας συγκεκριμένος συγγραφέας μοιάζει να ενσαρκώνει την αξιοπρέπεια και τη μοναξιά όλου του επαγγέλματος. Ο Χένρι Τζέιμς δεν ήταν «ο Δάσκαλος» μόνο, ή ακόμα και κυρίως, λόγω των χαρισμάτων του, αλλά και επειδή ο τρόπος ζωής του, το στιλ του, ακόμα και σε ασήμαντες περιστάσεις, εξέφραζε την ψυχαναγκαστική λειτουργία της μεγάλης τέχνης. Σήμερα υπάρχει λόγος να υποθέτουμε πως ο Σάμιουελ Μπέκετ είναι ο κατεξοχήν συγγραφέας, ότι άλλοι θεατρικοί συγγραφείς και μυθιστοριογράφοι βρίσκουν σε αυτόν την πυκνή σκιά των επιδιώξεων και των στερήσεών τους.

[Για τη συνέχεια, βλ. Ποιητική, τχ. 6, 2010]

LouiseGlück

«Διάσπαση, δισταγμός, σιωπή»

Στη γενιά μου, οι περισσότεροι ποιητές που θαυμάζω ενδιαφέρονται για το μάκρος: θέλουν να γράφουν μακροσκελείς στίχους, μεγάλες στροφές, ευμεγέθη ποιήματα, ποιήματα που καλύπτουν μια εκτεταμένη σειρά γεγονότων. Απέναντι σε όλα αυτά νιώθω μια στιγμιαία αντίθεση, τις πηγές της οποίας δεν είμαι βέβαιη πως γνωρίζω. Κάποιες πηγές βρίσκονται ενδεχομένως στον χαρακτήρα, στην τάση μου να απορρίπτω όλες τις ιδέες που δεν σκέφτηκα πρώτη, συνήθεια που δημιουργεί μια άκρως φορτισμένη, αντιθετική σχέση με το καινούριο. Το θετικό σε τούτη τη διαδικασία είναι ότι δημιουργεί την υποχρέωση για άρθρωση επιχειρημάτων.

[Για τη συνέχεια, βλ. Ποιητική, τχ. 5, 2010]

Σάμιουελ Μπέκετ

«Τρεις διάλογοι με τον Ζορζ Ντιτουί»

Μπ – Απόλυτο αντικείμενο, ολόκληρο με ελλείποντα μέρη, αντί για μερικό αντικείμενο. Ζήτημα βαθμού.

Ντ – Είναι κι άλλα. Η τυραννία της επιφύλαξης έχει ανατραπεί. Ο κόσμος μια ροή κινήσεων που μετέχει του ζώντος χρόνου, εκείνου της προσπάθειας, της δημιουργίας, της απελευθέρωσης, της ζωγραφικής, του ζωγράφου. Η προσωρινή στιγμή της αίσθησης επιστρέφεται, παραδίδεται, μέσα στο πλαίσιο του συνεχούς που καλλιέργησε.

Μπ – Εν πάση περιπτώσει μια ώθηση προς μια πληρέστερη έκφραση της φυσικής εμπειρίας, όπως αποκαλύπτεται στην εν εγρηγόρσει συναισθησία. Είτε έχει κερδηθεί μέσω υποταγής είτε μέσω δεξιοτεχνίας, το αποτέλεσμα είναι κέρδος σε φύση.

[Για τη συνέχεια, βλ. Cogito, τχ. 9, 2009]

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: