Σάμιουελ Μπέκετ
“Μία στις χίλιες”
Ο χειρουργός Μπορ εγχείρισε με απόλυτη επιτυχία ένα αγόρι ονόματι Μπρέι, που του είχαν φέρει επειδή έπασχε από φυματιώδη λεμφαδενίτιδα στον λαιμό, έκτοτε όμως το αγόρι έδειχνε μιαν ακατανόητη τάση κατάπτωσης, και πράγματι άρχιζε να καταπέφτει. Ο χειρουργός Μπορ ανασήκωσε δίχως πικρία τους ώμους του και κάλεσε τον δόκτορα Νάι, έναν νεαρό μα εξαιρετικά λαμπρό γιατρό.
Όσκαρ Ουάιλντ, Τέσσερα πεζοποιήματα
“Ο καλλιτέχνης”
Ένα βράδυ ήρθε στην ψυχή του η επιθυμία να πλάσει μια εικόνα της ηδονής που διαρκεί για μια στιγμή. Και βγήκε έξω στον κόσμο αναζητώντας ορείχαλκο. Γιατί μόνο σε ορείχαλκο μπορούσε να σκεφτεί.
Όλος όμως ο ορείχαλκος του κόσμου είχε χαθεί, και πουθενά στον κόσμο δεν βρισκόταν ορείχαλκος, εκτός από τον ορείχαλκο της εικόνας της θλίψης που διαρκεί για πάντα.
Χέρμπερτ Τζορτζ Ουέλς
“Ο άνδρας με τη μύτη”
«Η μύτη μου υπήρξε η κατάρα της ζωής μου».
Ο άλλος άνδρας ξαφνιάστηκε.
Δεν είχαν ξαναμιλήσει. Κάθονταν στις δύο άκρες ενός πάγκου πάνω στη βραχώδη κορυφή του λόφου Πρίμροουζ με θέα στο πάρκο Ρίτζεντς. Ήταν νύχτα. Από κάτω, τα μονοπάτια της πλαγιάς ήταν διάστικτα με κίτρινα φώτα· η οδός Άλμπερτ ήταν μια αχνοπράσινη, αμυδρά φωτισμένη γραμμή – οι λυχνίες έφεγγαν ανάμεσα στα δέντρα· πιο πέρα, το πάρκο απλωνόταν μαύρο και μυστηριώδες, και ακόμα μακρύτερα, η κίτρινη ομίχλη χαμηλά και η χάλκινη απόχρωση του ουρανού πιο ψηλά σηματοδοτούσαν τις λεωφόρους του Μάρλιμπον. Τα κοντινότερα σπίτια στην οδό Άλμπερτ διαγράφονταν μεγάλα και μαύρα, ενώ φωτισμένα παράθυρα διαπερνούσαν ακανόνιστα τη σκοτεινιά τους. Στον ουρανό, ξαστεριά.
Τσαρλς Μπουκόφσκι
“Να του τον κόψουμε τον κώλο του θείου Σαμ;”
Να του τον κόψουμε τον κώλο του θείου Σαμ;
Ή θα μας κόψει αυτός τον δικό μας; Τον Αύγουστο θα γίνω 50, οπότε μη με εμπιστεύεστε. Αυτό σημαίνει 20 χρόνια πάνω από τα 30, κι αναρωτιέμαι: ποιον θα εμπιστεύονται τα αγόρια κάτω των 30, όταν θα είναι πάνω από 30; Ίσως πάλι να πρέπει να με εμπιστευτείτε λιγάκι – είμαι άνεργος, έχω αφήσει μουσάκι, πίνω κάθε βράδυ μέχρι τα χαράματα, γράφω τα ποιηματάκια μου και τις βρώμικες ιστορίες μου, ακόμα προσπαθώ να πετύχω τον στόχο, μπορεί να τον χάνω, ξυπνάω μεσημέρι και παίρνω χάπια για τον πονοκέφαλο, στο πάτωμα βρίσκω ακουαρέλες μαζί με άδεια μπουκάλια μπίρας και το Racing Form της προηγούμενης εβδομάδας.
Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ
“Η χαμένη δεκαετία”
Στα γραφεία του εβδομαδιαίου περιοδικού έμπαιναν κάθε λογής άνθρωποι, και ο Όρισον Μπράουν είχε κάθε λογής σχέσεις μαζί τους. Εκτός ωρών γραφείου ήταν «ένας από τους εκδότες» – τις ώρες εργασίας ήταν απλώς ένας κατσαρομάλλης που πριν από έναν χρόνο είχε εκδώσει το Jack-O-Lantern στο Ντάρτμουθ και ήταν πλέον αρκούντως ευχαριστημένος με το να αναλαμβάνει τα ανεπιθύμητα καθήκοντα στο γραφείο, από το να διορθώνει ένα δυσανάγνωστο αντίγραφο μέχρι το να κάνει ανεπίσημα τον κλητήρα.
